Tamara Pieńko
Jestem fotografką i artystką wizualną, portrecistką, członkinią Związku Polskich Artystów Fotografików (ZPAF), założycielką Fundacji She for Art oraz wydawnictwa o tej samej nazwie.
Moja droga zawodowa prowadziła przez fotografię komercyjną, portretową i współpracę z magazynami oraz agencjami reklamowymi. Przez lata tworzyłam portrety aktorów, muzyków i artystów, publikowane między innymi w „Twoim Stylu”, „Wysokich Obcasach”, „Pani” i „Gali”. Z czasem coraz większą przestrzeń w mojej pracy zajęły projekty autorskie i poszukiwanie własnego języka wizualnego.
W swojej twórczości koncentruję się na człowieku, jego emocjach, cielesności, pamięci i relacji ze światem. Łączę fotografię z eksperymentem, kolażem i pracą z materią, poszukując obrazów, które wykraczają poza dosłowność i pozostawiają przestrzeń dla indywidualnej interpretacji. Te zainteresowania znajdują odzwierciedlenie w moich projektach. „Wdzięczność”, zrealizowana we współpracy z dr Alicją Długołęcką, podejmuje temat emocji zapisanych w ciele i doświadczeń kształtujących kobiecą tożsamość. W „Animus” wykorzystuję fotografię i kolaż cyfrowy, poszukując wielowarstwowych, niejednoznacznych form obrazowania. Seria „Lusławickie arboretum”, wykonana w szlachetnej technice platinum-palladium print, opowiada o Krzysztofie Pendereckim, jego miłości do muzyki i ogrodu drzew, który stworzył w Lusławicach. Z kolei „VII Symfonia. Dźwięki miłości” to projekt poświęcony Tadeuszowi Rolke — osobista opowieść o człowieku i relacji, w której fotografia staje się zapisem bliskości i pamięci.
Moje prace były prezentowane w Polsce i za granicą, między innymi w Mumbaju, Göteborgu i podczas Bridgeport Art Trail w Stanach Zjednoczonych.
Jako założycielka Fundacji She for Art inicjuję również projekty łączące sztukę, edukację i działania społeczne. Prowadzę autorską pracownię „Własnym Głosem”— przestrzeń twórczą, w której rozwijam własne projekty i prowadzę warsztaty. Tworzę je z myślą o osobach, które chcą eksperymentować z obrazem, rozwijać wyobraźnię i odkrywać swój indywidualny język wizualny.
Wierzę, że sztuka jest przestrzenią dialogu, uważności i zmiany. Interesuje mnie to, co wydarza się pomiędzy obrazami, ludźmi, wspomnieniami i znaczeniami.
