Fotografie z Lusławickiego Arboretum powstawały z uważnego przyglądania się miejscu, w którym natura spotyka się z muzyką i myślą Krzysztofa Pendereckiego.

Pracując nad tym cyklem, szukałam nie tylko obrazów, ale również własnego sposobu opowiadania o ogrodzie. Interesowały mnie rytmy, relacje między formami, światło i detale, które łatwo przeoczyć, kiedy patrzymy zbyt szybko. Z czasem coraz bardziej odczuwałam, że fotografowanie tego miejsca wymaga nie tyle poszukiwania, ile uważności — gotowości, by pozwolić mu przemówić na swój własny sposób.

Lusławickie Arboretum jest przestrzenią szczególną. Jego historia splata się z osobowością i twórczością Krzysztofa Pendereckiego, a natura staje się tu czymś więcej niż tłem. Można odnaleźć w niej rytm, harmonię, nieoczywiste zestawienia i zmienność, które przywodzą na myśl muzyczną kompozycję.

Z tej fascynacji powstała fotograficzna opowieść, która znalazła swoje miejsce w Galerii Dorożkarni w Warszawie.

Cieszę się, że fotografie mogą przez chwilę żyć poza przestrzenią, z której wyrosły, i spotykać się z nowymi spojrzeniami. Każde takie spotkanie otwiera możliwość innego odczytania obrazu. To, co dla mnie było doświadczeniem konkretnego miejsca, dla kogoś innego może stać się osobistym wspomnieniem, skojarzeniem albo zaproszeniem do uważniejszego patrzenia na otaczający świat.

Wystawa w Dorożkarni jest kolejnym etapem tej podróży. Lusławice pozostają jej źródłem, ale teraz ta opowieść należy również do tych, którzy zatrzymają się przy fotografiach.