W Starej Galerii ZPAF w Warszawie odbył się wernisaż projektu ANIMUS — wspólnej opowieści fotograficznej, którą stworzyłam z Alicją Długołęcką, autorką tekstów towarzyszących moim obrazom.
Ten projekt dojrzewał przez kilka lat. Potrzebował czasu, kolejnych spotkań, rozmów i uważności. Potrzebował również cierpliwości mężczyzn, których zaprosiłyśmy do udziału w przedsięwzięciu. Dziękuję im za zaufanie, otwartość i gotowość do wspólnej drogi, która nie zawsze prowadziła w oczywistym kierunku. Bez nich ANIMUS nie mógłby powstać w takiej formie.
Punktem wyjścia były rozmowy, które Alicja prowadziła z naszymi bohaterami. Ich doświadczenia, emocje i osobiste historie stawały się dla mnie inspiracją do budowania fotograficznych obrazów. Nie chciałam ilustrować opowieści ani zamykać męskości w jednym wyobrażeniu. Szukałam własnego języka — światła, cienia, gestu i obecności. Takiego sposobu patrzenia, który pozwala zobaczyć człowieka bez narzucania mu gotowej definicji.
W projekcie obraz i słowo stanowią integralną całość. Dwie perspektywy spotykają się, uzupełniają i pozostawiają przestrzeń na to, co nieoczywiste. ANIMUS opowiada o męskości różnorodnej, wrażliwej, niekiedy nieuchwytnej — takiej, której nie sposób sprowadzić do stereotypów.
Wernisaż był dla mnie szczególnym momentem. Po kilku latach pracy projekt opuścił naszą prywatną przestrzeń i zaczął żyć w spotkaniu z odbiorcami. Część bohaterów pojawiła się na wystawie, nadając temu wydarzeniu dodatkowy, osobisty wymiar.
9 grudnia odbyło się również spotkanie poświęcone projektowi, które poprowadził kurator wystawy Andrzej Zygmuntowicz. W rozmowie uczestniczyłyśmy z Alicją, a naszymi gośćmi specjalnymi byli Dariusz Bugalski i Andrzej Saramonowicz — również bohaterowie ANIMUS. Rozmawialiśmy o męskości, doświadczeniu, zaufaniu i o tym, co może wydarzyć się pomiędzy ludźmi, kiedy naprawdę dajemy sobie przestrzeń na spotkanie.
Dla mnie ANIMUS ma także bardzo osobisty wymiar. Stworzyłam go z myślą o moim dorastającym synu — chciałam pokazać mu, że droga do własnej męskości nie musi prowadzić przez gotowe wzorce i cudze oczekiwania. Że można szukać jej samodzielnie, z odwagą, wrażliwością i otwartością na drugiego człowieka. Nie chciałam dawać mu odpowiedzi. Chciałam otworzyć przestrzeń do pytań.
Dziękuję wszystkim, którzy byli z nami podczas wernisażu i spotkania autorskiego — za obecność, uważność i odwagę zadawania pytań. Za gotowość do rozmowy o temacie, który dotyczy nas wszystkich, a wciąż nie zawsze znajduje dla siebie wystarczająco dużo miejsca.
Dziękuję również za wszystkie fotografie dokumentujące te wydarzenia, a szczególnie Piotrowi Jaksie za zdjęcia udostępnione pod relacją.
ANIMUS pozostaje dla mnie zapisem współobecności — próbą uchwycenia tego, co wydarza się pomiędzy ludźmi, kiedy pojawiają się zaufanie, otwartość i gotowość, by zobaczyć drugiego takim, jaki jest.
To opowieść, którą stworzyłyśmy wspólnie z Alicją, ale której nie byłoby bez mężczyzn, którzy nam zaufali. I rozmowa, którą warto kontynuować.
