Coraz bardziej przekonuję się, że miejsce, w którym tworzymy, ma znaczenie.

Moje jest nad morzem. I trudno mi wyobrazić sobie lepsze otoczenie do pracy twórczej.

Bałtyk bywa nieprzewidywalny. Zmienia kolory, światło, nastrój. Czasem jest spokojny, niemal nieruchomy, innym razem niespokojny i surowy. Nigdy nie wygląda tak samo.

Lubię tę zmienność. Długie spacery pustą plażą, szczególnie jesienią, kiedy turystyczny gwar ustępuje miejsca ciszy. To właśnie wtedy najłatwiej mi uporządkować myśli, ale też pozwolić im swobodnie wędrować.

Z tych spacerów często wracam z kieszeniami pełnymi drobiazgów. Kawałkami drewna wyrzuconego przez morze, kamieniami, przedmiotami, które przyciągnęły moją uwagę fakturą lub kształtem. Jeszcze nie wiem, co z nimi zrobię. I bardzo lubię ten moment niewiedzy.

W pracowni czekają na mnie fotografie, książki, rozpoczęte eksperymenty i materiały, które dopiero uczę się poznawać. Coraz chętniej wychodzę poza tradycyjny obraz fotograficzny. Interesuje mnie jego materialność, możliwość przekształcania, łączenia z innymi tworzywami.

Ostatnio na moim stole pojawiła się masa papierowa. Ugniatam, rozdrabniam, mieszam, sprawdzam. Pracuję rękami, pozwalając, by pomysły rodziły się również poprzez dotyk.

Nie wszystko musi od razu prowadzić do konkretnego rezultatu. Czasem najważniejszy okazuje się sam proces.

Moja pracownia powoli staje się miejscem, o którym marzyłam. Przestrzenią swobodnych poszukiwań, spotkań ze sztuką i ludźmi. Miejscem, w którym mogę pracować własnym głosem, ale również zapraszać innych do odkrywania ich własnego.

Oczywiście nie pracuję sama.

Mam niezawodnego asystenta, który z wysokości kanapy sprawuje pieczę nad wszystkim, co dzieje się w pracowni. Tygrys nie ingeruje przesadnie w proces twórczy. Preferuje zarządzanie przez obserwację, regularne przerwy i komfortowe warunki pracy.

Muszę przyznać, że całkiem dobrze nam się współpracuje.

I tak, pomiędzy morzem, fotografią, papierem, książkami i kocim mruczeniem, powstaje coś więcej niż miejsce do pracy.

Powstaje przestrzeń, w której po prostu dobrze mi być.

Własnym Głosem. Pracownia Tamary Pieńko.