Projekt ANIMUS łączy moje fotografie z tekstami Alicji Długołęckiej, tworząc wspólną opowieść o męskości, spotkaniu i relacji z drugim człowiekiem.
Punktem wyjścia dla moich obrazów były pogłębione rozmowy, które Alicja prowadziła z zaproszonymi do projektu mężczyznami. Ich historie, emocje i osobiste doświadczenia stały się inspiracją do fotograficznych poszukiwań. W ten sposób powstała opowieść, w której obraz i słowo stanowią integralną całość.
9 grudnia, przy okazji wystawy w Starej Galerii ZPAF, odbyło się spotkanie poświęcone projektowi. Rozmowę poprowadził kurator wystawy Andrzej Zygmuntowicz, a obok nas — autorek projektu — zasiedli goście specjalni: Dariusz Bugalski i Andrzej Saramonowicz, którzy również współtworzyli świat ANIMUS.
Była to okazja do rozmowy o męskości, uważności i doświadczeniu spotkania, które pozwala spojrzeć na drugiego człowieka poza utartymi schematami.
ANIMUS to dla mnie przede wszystkim zapis współobecności — próba uchwycenia tego, co wydarza się pomiędzy ludźmi, kiedy pojawiają się zaufanie, otwartość i gotowość, by zobaczyć drugiego takim, jaki jest.
Ten projekt ma dla mnie również bardzo osobisty wymiar. Stworzyłam go z myślą o moim dorastającym synu — jako próbę pokazania mu, że droga do własnej męskości nie musi prowadzić przez gotowe wzorce i cudze oczekiwania. Że można szukać jej po swojemu, w spotkaniu z drugim człowiekiem, w odwadze bycia sobą i w zgodzie na własną wrażliwość.
Nie chciałam dawać mu gotowych odpowiedzi ani wskazywać jednej właściwej drogi. Chciałam raczej otworzyć przestrzeń do pytań, do przyglądania się różnym obliczom męskości i do odkrywania tego, co prawdziwe i własne.
Dziękuję wszystkim, którzy byli z nami podczas tego spotkania — za obecność, uważność i odwagę zadawania pytań. Za ciekawość, otwartość i gotowość do rozmowy o męskości, która nie zawsze jest łatwa, a przecież dotyczy nas wszystkich. Dziękuję za stworzenie przestrzeni, w której mogliśmy nie tylko mówić, ale też słuchać, zastanawiać się i spotkać ze sobą naprawdę.
Dziękuję wszystkim, którzy byli z nami podczas tego spotkania — za obecność, uważność i odwagę zadawania pytań. Za ciekawość, otwartość i gotowość do rozmowy o męskości, która nie zawsze jest łatwa, a przecież dotyczy nas wszystkich. Dziękuję za stworzenie przestrzeni, w której mogliśmy nie tylko mówić, ale też słuchać, zastanawiać się i spotkać ze sobą naprawdę.
Być może właśnie od takich spotkań zaczyna się zmiana — od odwagi, by pytać, i gotowości, by usłyszeć odpowiedź.
